Вінко, вінко, вінко червеноє!
Ко тя буде, вінко, пити,
Кіть я пуйду в зимлю?
Кіть я, гат, пуйду в зимлю!

Ой, у мої миленької
Яворові двері,
Самі ми ся утворявуть,
Коли йду до неї.
Самі ми ся утворявуть,
Самі запиравуть,
Пусти, мила, ня до хижі,
Бо зорі зорявуть!

Дай ми, мила, дай ми, мила,
Дай ми доньку, дай ми сина,
Дай ми душу, дай ми тіло,
Дай ми серце би любило!

Урвалася струна, што май файно гула,
Оддалася тота дівка, што май файна була.
Загудеме, загудеме тай дружбовий таниць,
Бо її дівоцтву ниська вичур кониць.